दुनियाँलाई लोभ्याउने सामर्थ्य भएको यी सुन्दर प्रकृतिहरु साँच्चिकै नाम जत्तिकै सुन्दर छन । यही प्रकृतिको अनुपम छहारीमा हामी रमाउँछौं, खेल्छौं, हाँस्छौं, बस्छौं तर यी सुन्दर प्रकृतिहरुको संरक्षण गर्दैनौं ।
गत असोजदेखि राम्रोसँग नेपालको परिवेशमा वर्षा पनि हुन सकेको छैन । तर पनि प्रकृतिले आफ्नो समयसँगै परिवर्तन हुने कर्तव्य भुलेको छैन ।
यदि प्रकृतिले पनि मानवजाति झैं आफ्नो कर्तव्य र जिम्मेवारी भुलेको भए के हुन्थ्यो ? त्यसैले पनि हामीले प्रकृतिको संरक्षण गर्न आवश्यक रहेको छ ।
हामी मानवजातिले पनि यी सुन्दर प्रकृतिहरु झैं आफ्नो जिम्मेवारी र कर्तव्य भुल्नु हुँदैन । आफ्ना हरेक सन्ततीलाई आफ्नो न्यानो र आनन्ददायी काखमा सजाइरहने प्रकृति साँच्चिकै महान छ ।
हावाको बेगसँगै रमाउनुको आनन्द, सुसेली हाल्दै बयली खेल्नुको मजा तब न यी सुन्दर प्रकृतिहरुको मजा छ ।
प्रकृतिलाई मानवीकरण गर्ने हो भने बोल्दो हो – सारा दुःख भुलाउन सक्छु, तिमी मुसलधारे पानी परेका बेलामा अरुलाई शीतलता प्रदान गर्छु, चराचुरुङ्गीको चिरबिर चिरबिर आवाजमा गुन्गुनाइरहन्छ, वसन्त ऋतुको आगमनसँगै ढकमक्क भएर फुल्छु, हरेक प्राणी जगतलाई आफ्नो सपना बुन्न सिकाउँछु तब न म प्रकृति हुँ ।
मैले आफ्ना कर्तव्य र जिम्मेवारी भुल्नु हुँदैन, म माथि कुनै बज्रपात किन नपारेस् मैले फुल्न छोड्नु हुँदैन, मैले बग्न छोड्नु हुँदैन, मैले सुसाउन छोड्न हुँदैन, मैले मेरो कर्तव्य केही छोड्नु हुँदैन ।
मलाई काँडाले प्रहार गर्नेमाथि पनि फूलले जवाफ फर्काउनुछ र सबैलाई आफूसँगै साथमा
लैजानुछ । यी सुन्दर प्रकृतिहरुको देन सदा सर्बदा बचाई राख्नु छ ।
