म यतिबेला रुन्छु म जतिबेला रुन्छु।
मेरो मन त्यस बेला रुन्छ जति बेला घर मा अन्नको दाना सकिन्छ ।
बाल बच्चा रुन्छ्न भोकाएको अनुहार देख्छु।
सडक बन्द छ गिट्टी कुट्न पनि अनुमति चाहिन्छ।भाडा माज्थे कसैको घरमा कोरोना गर्दा नआउनु है भन्छन।
एक महिना हैन धेरै महिना बन्द हुने भएको हो कि हामीगोलि हान्न न पाएर भोकै मार्लान कि सोच्छु ।
सायद सबै कुराले सम्पन्न हुने हरुलाई के चिन्ता कोरानाको पनि आफ्ना त बाल्बच्चा सेनिटाईजर चिन्दैनन।
घर बनाम्ला गाडी किनम्ला यो सपना नै छैन जम्मा जति दिन बाचिन्छ त्यो दिन सम्म सन्तानलाई भोकै मार्न नपरोस सोच्छु।
चाड्पर्ब आउछ बाल्बच्चाको टालेको लुगा र पानी चुहुने कटेरो मा फर्कदा के खानिहोला।
छरछिमेकिले के भन्लान अैचोपैचो चलाउनु को सट्टा आज मेरो घर मा यस्तो पकाइयो खाइयो भनेर फुटानि लगाउछ्न।
हाम्रो समाज कस्तो छ त पढेर प्रतिक्रिया दिनु ल ।
